της
Αλεξάνδρας Παπαϊσιδώρου
Brain drain... στην αρχή, ένας μόνο νεολογισμός, και ξάφνου μια ολόκληρη φιλοσοφία. Ποιος, γιατί, πώς, ποτέ και τα ερωτήματα δίνουν και παίρνουν, τα ερωτηματικά αυξάνονται ηλιγγιωδώς και μια γενιά ολόκληρη - αλλά και η προηγούμενη και προ-προηγούμενη αυτής - θεριεύουν το τεράστιο drain στο θέμα brain και τούμπαλιν.
Η ανάγκη οδηγήθηκε σε τάση, μόδα, αντανακλαστική κίνηση. Ποτέ όμως πρωτύτερα δεν είχε σημειωθεί ένας τόσο υψηλός αριθμός, ποτέ και ας ήταν τα εθνικοπολιτοκοοικονομικά προβλήματα ίσως μεγαλύτερης ή και σοβαρότερης φύσεως.
Η τάση, η εποχή, η "άνεση" φέρνουν τα δεδομένα σε ένα νέο drain λοιπόν! Αυτό της εύκολης λύσης, της διεξόδου, της άμεσης καταφυγής. Σε τί όμως; Στο ελπιδοφόρο σίγουρο; Ποιο είναι το σίγουρο και ποιος το ορίζει; Ένα καλοπληρωμένο εισιτήριο από γονείς και μια βαλίτσα απογοητευμένα όνειρα; Δυστυχώς όχι, αυτό δεν είναι ουσιαστικό passport.
"Ο Έλληνας ερευνητής των 5 masters εγκαταλείπει την χώρα του βαθύτατα δυσαρεστημένος", "ελληνικό μυαλό διαπρέπει στην NASA - δεν διάβασαν ποτέ το βιογραφικό του στην Ελλάδα", "Ελληνίδα chief της ομαδας ανερευσης φαρμάκου ανίατης ασθενείας" και άλλα πολλά βαρύγδουπα μελό που το δηλητήριο στάζει πιότερο της εθνικής υπερηφάνειας.
Κι' όμως αν όλοι αυτοί επέστρεφαν; Αν η έκκληση δεν γινόταν προς το να φύγουν περισσότεροι αλλά παράκληση επιστροφής των πολυάριθμων ελπιδοφόρων αγγελιοφόρων σ'ενα νέο brain αλά rain στον τόπο τους; Κι' έτσι σαν ξαφνικό πρωτοβρόχι να ξεπλύνουν την οργή, την απογοήτευση, το θυμό με προσφορά, ώθηση, δύναμη!
Να σταθούν στον τόπο που τους γαλούχησε και δίπλα σε όσους με τα ίδια προσόντα, κόπους, όνειρα παρέμειναν να μάχονται εδώ αδιάκοπα, ασυλλόγιστα, με χαμηλόμισθους και σε υπερθετικό βαθμό απαιτητικούς ρυθμούς σ'ενα κοκτέιλ σκληρής καθημερινότητας εργασίας ή ανεργίας δίχως περιθώρια ανεύρεσης ελπίδας παρα μόνο αν πηγάζει από μέσα σου, από μέσα μου, από το Μέσα όλων . Έκει, τότε, θα έρθει η αλλαγή. Αυτό θα πει αλλαγή.
