του
Κώστα Νεοφώτιστου
Θα ξεκινήσουμε με μια υπόθεση εργασίας. Ας πούμε, λοιπόν, ότι οι κάτοικοι του Νομού Ευβοίας αποφασίζουν να κάνουν ένα δημοψήφισμα με ερώτημα την ανεξαρτητοποίηση της Εύβοιας. Προφανώς, ανεξαρτητοποίηση σημαίνει την απόσχιση του νησιού από τους νομούς της χώρας, και την ανακήρυξη του ως κάτι νέο και αυτόνομο. Ας πούμε, ένα νέο και ανεξάρτητο κρατίδιο.
Λογικά, τόσο οι εμπνευστές και ηγέτες μιας τέτοιας κίνησης, όσο και οι υποστηρικτές - κάτοικοι, θα έχουν εκτιμήσει τις πραγματικές δυνατότητες της Εύβοιας για να υπάρξει σαν αυτόνομη και ανεξάρτητη περιοχή. Κάθε γεωγραφική οντότητα που έχει τέτοιες ανησυχίες, οφείλει να διερευνήσει αφενός τις πραγματικές της δυνατότητες να υπάρξει και να λειτουργήσει αυτόνομα και ανεξάρτητα και, αφετέρου, τις προοπτικές που υπάρχουν ώστε να τύχει της αποδοχής και αναγνώρισης από τα υπόλοιπα κράτη. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι οι κάτοικοι της Εύβοιας έκριναν πως το εγχείρημα αυτό είναι βάσιμο και βιώσιμο, και αποφάσισαν να προχωρήσουν σε δημοψήφισμα.
Δημοψήφισμα θα πει έκφραση της βούλησης του δήμου, του λαού, σχετικά με ένα σημαντικό ζήτημα. Εν τούτοις, δεν αρκεί η εκπεφρασμένη επιθυμία του πληθυσμιακού συνόλου, αλλά απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη των αναγνωρισμένων κέντρων εξουσίας τούτου του πλανήτη. Ας μην ξεχνάμε ότι το Κουρδιστάν συζητιέται εδώ και δεκαετίες, οι Κούρδοι είναι πολλαπλάσιοι των κατοίκων της Εύβοιας και, εκτός από φραστικές επιθυμίες ή πληθυσμιακές κινήσεις, υπάρχει και ένοπλος αγώνας. Και δημοψήφισμα έγινε αλλά υπάρχουν εμπόδια που μάλλον θα πάρει χρόνο για να αρθούν.
Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε ελληνική κυβέρνηση που θα δεχόταν αδιαμαρτύρητα ή παθητικά τις αποφάσεις των Ευβοέων για ανεξαρτητοποίηση. Από την άλλη πλευρά, όμως, οι δυσκολίες, η πολυπλοκότητα και οι ευρύτερες παραφυάδες μιας τέτοιας απόφασης (έστω και δημοψηφισματικής) δίνουν άφθονο χρόνο στην κυβέρνηση για να διερευνήσει σε βάθος τις αιτίες μιας τέτοιας επιθυμίας του κοινωνικού συνόλου, τα κίνητρα, τις τυχόν παράλληλες διασυνδέσεις με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο και οτιδήποτε άλλο θα έκρινε χρήσιμο ώστε να συγκεντρώσει υλικό για διμερείς συζητήσεις. Εκτός αν η έννοια της συζήτησης και διαπραγμάτευσης έχει σιωπηρά καταργηθεί, και στη θέση της αποφασίστηκε να μπει η ωμή βία.
Αυτά που είδαμε στις οθόνες των τηλεοράσεων το τελευταίο 24ωρο, ήταν ωμή και απροκάλυπτη βία. Να προσθέσω, επίσης, πως ήταν βία a-la-carte, κι απενοχοποιημένη, αφού προήρχετο απ’ αυτούς που συχνά ονομάζω «αδειούχους της βίας». Όταν το Κόσσοβο δήλωσε την επιθυμία των ηγετών του για ανεξαρτητοποίηση, ο «αδειούχος της βίας» Μιλόσεβιτς αντέδρασε ανάλογα και, λίγο αργότερα, οι «υπερ-αδειούχοι της βίας» (και υποκινητές των Κοσσοβάρων) φρόντισαν να «τον τακτοποιήσουν» με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες (αν τις θυμόμαστε). Ψάχνοντας στο διεθνές περιβάλλον, θα εντοπίσουμε κι άλλα τέτοια περιστατικά με παρόμοιες «επιλεκτικές αντιδράσεις».
Για την λάθος στρατηγική και την ολέθρια τακτική Ραχόι δεν χρειάζεται ν’ ασχοληθούμε. Ο άνθρωπος έχει δείξει, εδώ και καιρό, πως είναι ένας απλός υπάλληλος, εντολοδόχος αυτών που τον τοποθέτησαν στη συγκεκριμένη θέση, χωρίς ουδεμία σχέση με τις έννοιες της πολιτικής και του πολιτικού, και παντελώς άσχετος με στοιχειώδεις έννοιες διοίκησης και διαπραγμάτευσης. Άλλος ένας δοτός παλιάτσος, μεταμφιεσμένος σε «σοσιαλιστή», με αποστολή να «σοσιαληστεύσει» τη χώρα του και την τοπική κοινωνία χάριν των συμφερόντων που τον ανέδειξαν και τον χρησιμοποιούν. Άλλος ένας αναλώσιμος.
Επίσης, δεν χρειάζεται ν’ ασχοληθούμε με τις ανδραγαθίες των δυνάμεων καταστολής. Παντού στον κόσμο, οι δυνάμεις καταστολής, με την κατάλληλη ΨΠΠ (ψυχολογική προετοιμασία & προπαγάνδα) ακολουθούν παρόμοιες πρακτικές. Στο όνομα της εξασφάλισης ενός πενιχρού αλλά σίγουρου μισθού και μιας μελλοντικής σύνταξης, οι υποψήφιοι για να δείρουν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους κι όποιον άλλον βρεθεί μπροστά τους, είναι πολλοί. Κι αν πάνω στο ανύπαρκτο πνευματικό τους υπόβαθρο προσθέσουμε και την κατάλληλη προπαγάνδα και ψυχολογική προετοιμασία, τότε θα το κάνουν και με ζήλο. Επομένως, τα «χειροτεχνήματα» των συγκεκριμένων κρανοφόρων-μαυροφόρων δεν με εξέπληξαν. Άλλωστε, από μια άρχουσα τάξη που είχε για συμμάχους της μονάδες των SS και γερμανικό οπλισμό, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Μπορεί να παριστάνουν τους δημοκράτες αλλά, στην πραγματικότητα, είναι κοινοί Αργείοι, που «Έξεστιν Αργείοις ασχημονείν».
Εκείνο που με προβληματίζει, εν τούτοις, είναι το μέλλον. Για την ώρα δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι αλλά μου μοιάζει ζοφερό. Μου θυμίζει τον βαθιά θρησκευμένο (που κάνει τις μύριες αμαρτίες), τον βαθιά έντιμο (που είναι χωμένος σε κάθε είδους ατιμία), τον τελείως αδιάφθορο (που τα παίρνει από παντού) και ανάλογες τέτοιες ανθρώπινες αντιδιαστολές. Γιατί, μόνον σαν αντιδιαστολές μπορώ να δω αυτές τις ιαχές περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και «κοινωνικής δικαιοσύνης», όταν ακολουθούνται από πράξεις και μεθοδεύσεις απόλυτα αντιδημοκρατικές, ακραία απάνθρωπες και απέραντα άδικες. Γεμίσαμε «δημοκραταράδες» που καταστρέφουν βήμα - βήμα τις ζωές μας και μας κοροϊδεύουν κι από πάνω, ισχυριζόμενοι ότι όλα αυτά γίνονται στο όνομα της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της περιφρούρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
Εκτός από ζόφο, όμως, το μέλλον αποπνέει και μια έντονη αβεβαιότητα. Είναι αβέβαιη η εξέλιξη αυτής της μεθοδευόμενης αποσάθρωσης των κοινωνιών, και κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει την κατάληξη. Βλέποντας τις σκηνές της απίστευτης βίας που ξεδιπλωνόταν στους δρόμους της Βαρκελώνης, επιχείρησα να κάνω ένα άλμα στο άγνωστο μέλλον. Σκέφτηκα, ας πούμε, τι θα μπορούσε να συμβεί αν αυτή η απαράδεκτη και εντελώς άχρηστη και αδικαιολόγητη βία συνεχίσει να χρησιμοποιείται, και υιοθετηθεί κι από άλλες κυβερνήσεις.
Μπορεί να μην συμβεί τίποτε. Μπορεί ο αποπροσανατολισμός και η αποσάθρωση των κοινωνιών και των ανθρώπων τους να οδηγήσει στη δημιουργία υποτελών μαζανθρώπων που θα δέρνονται ανηλεώς από τους πραιτοριανούς της κάθε τοπικής εξουσίας. Υπάρχει, όμως, και μια αντίθετη εκδοχή που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, ευχάριστη.
Οι κάτοικοι μιας περιοχής θέλησαν να συμμετάσχουν σ’ ένα δημοψήφισμα. Δεν έκλεισαν τα σύνορα, δεν απέλασαν τους μη Καταλανούς, δεν συνέλαβαν όσους συντοπίτες τους είχαν διαφορετική γνώμη, δεν στασίασαν, δεν κατέλαβαν δημόσια κτίρια και υπηρεσίες, δεν πήραν τα όπλα ούτε κήρυξαν πόλεμο στην κεντρική κυβέρνηση. Ακόμα και το 93% που δήλωσε υπέρ της (θεωρητικής) επιλογής για ανεξαρτησία, δεν σηματοδοτεί κάποια επαναστατική αλλαγή για την επόμενη μέρα. Δεν είναι, καν, βέβαιο αν η επιλογή αυτή είναι πραγματοποιήσιμη. Εν τούτοις, και μόνο η διαφοροποίηση τους από την κεντρική εξουσιαστική γραμμή, σήμαινε την άμεση απάντηση με ακραία βία.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι θα μπορούσε να συμβεί αν αύριο, μεθαύριο ή κάποτε στο μέλλον, κάποιοι από τους πολίτες που σήμερα έχουν διαφορετική γνώμη και την εκφράζουν μέσω ενός δημοψηφίσματος, αποφασίσουν να πάνε στις κάλπες κρατώντας στο χέρι τους ή στη τσέπη τους ένα όπλο. Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να συμβεί αν όλοι αυτοί οι μαυροφορέμενοι κρανοφόροι που ορμούσαν σαν αίλουροι πάνω στο πλήθος κραδαίνοντας κλομπς, άρχισαν να βλέπουν συνάδελφους τους να ξαπλώνονται στο έδαφος, θύματα των χθεσινών δαρμένων. Αναρωτιέμαι πόσο πιο βίαιος μπορεί να γίνει εκείνος που υφίσταται μια απρόκλητη επίθεση, σε σύγκριση με το «όργανο της τάξης», που το κάνει «για τον μισθό και τη σύνταξη του».
Δεν θεωρώ πως οι μαυροντυμένοι παλληκαράδες που χτυπούσαν αδιακρίτως ή που έσερναν γυναίκες απ’ τα μαλλιά μπορούν να σκεφτούν κάτι τέτοιο. Συνήθως, όποιος έχει στο χέρι το όπλο, έχει και το αναισθητικό της ισχύος που τον μεθάει. Μέχρι τη στιγμή που κάποιο άλλο όπλο θα τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Η προπαγάνδα, βέβαια, έχει καθιερώσει τους δικούς της όρους, βαφτίζοντας το φονικό όργανο κλομπ (αν το κρατάει το όργανο) ή «σιδηρολοστο» (αν το κρατάει κάποιος άλλος), όμως και στις δυο περιπτώσεις οι επιπτώσεις της χρήσης είναι εξίσου ολέθριες.
Ελπίζω και εύχομαι να μπει κάποιος φραγμός στην αυξανόμενη και ανεξέλεγκτη βία γιατί μόνον δεινά θα προκαλέσει. Αν κάνουμε το λάθος, σαν κοινωνίες, και ξεπεράσουμε το όριο της ανθρώπινης ανοχής στη βία, θα μπούμε σε έναν δρόμο με άγνωστη κατάληξη και συνέπειες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αν ο άνθρωπος υπερβεί τη λογική και βρεθεί στο χώρο της «βίας κόντρα στη βία», οι εκατοντάδες τραυματίες της περασμένης Κυριακής θα μετατραπούν σε εκατοντάδες νεκρούς. Κι οι περισσότεροι απ’ αυτούς, θα είναι κάτι μαυροντυμένοι αίλουροι, πρώην φτηνοί παλληκαράδες που χτυπούσαν αδιακρίτως ή που έσερναν γυναίκες απ’ τα μαλλιά.
Έχουμε ήδη το πρόβλημα των Αράβων τζιχαντιστών, ας μην δημιουργήσουμε και Ευρωπαίους τζιχαντιστές.
