της
Αλεξάνδρας Παπαϊσιδώρου
Ανεβαίνοντας και το τελευταίο πλατύ μαρμάρινο σκαλοπάτι που οδηγεί στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών για την τρίτη συνάντηση του Delphi Economic Forum θαρρείς πως μια Αθήνα σε 'μικρογραφία' έχει μεταφερθεί ανάμεσα σε χαρακώματα βουνοπλαγιών, πυκνόφυτα στρέμματα από φουντωτές αμυγδαλιές και ένα μοναδικό αραχνοΰφαντο τοπίο φύσης και χωριανής θαλπωρής.
Μολαταύτα οι ρυθμοί γρήγοροι, οι σύνεδροι σε ένταση, το φιζίκ αστικό και τα πουλιά να πετούν γύρω μας αλλά να μην ακούγονται. Ψίθυροι για την Τουρκία και την προκλητικότητα στο Αιγαίο, ψίθυροι για την μνημονιακή Ελλάδα, δημοσιογραφικός πυρετός, κυβέρνηση και αντιπολίτευση να αλλάζουν αυλαία χέρι - χέρι.
Εταιρείες σύσσωμες και τα πιο υψηλόβαθμα στελέχη της ελληνικής οικονομίας απανταχού παρόντες συνοδεία της παρουσίασης, προβολής, διαφήμισης αλλά κυρίως έντονου προβληματισμού για το αύριο. Ανάμεσα στα Delphi χάρτινα εσπρέσο και σε απαρτίες νέων σπουδαστών αλλά και νιότης από την πανεπιστημιακή μερίδα της χώρας διέκρινες έναν αλαλαγμό. Τον αλαλαγμό του Αύριο.
Η εξωτερική πολιτική, το δίλημμα πιστοληπτικής γραμμής στήριξης ή καθαρής εξόδου, το Σκοπιανό, η τραπεζική σταθερότητα & τραπεζική ένωση, η εφαρμογή των καλών ευρωπαϊκών πρακτικών, το μεταναστευτικό, το 'ανήκομεν εις την Δυσην', η ρήτρα ανάπτυξης του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι ευρύτερες γεωπολιτικές προκλήσεις, η ορθή λειτουργία των θεσμών, η Ελλάδα ως το 'the next big thing' στις επενδύσεις από την επίσημη ομιλία του Πρωθυπουργού, η καινοτομία, η τεχνολογική επανάσταση, η ευρωπαϊκή ταυτότητα, η πολιτιστική ενίσχυση, η ενέργεια, ο τουρισμός κ.α. συνετέλεσαν ένα ντόμινο συζητήσεων, αναλύσεων, συλλογισμών και προβληματισμού δίχως - κατά το μέγιστον - αισιόδοξο μήνυμα.
Το τρίπτυχο "σύννεφα, ήλιος, βροχή" του καιρού, έδινε περίσσιο νόημα όταν ήταν ακριβώς το ίδιο και εντός, εντός των συζητήσεων, εντός των εκτιμήσεων, εντός των ομιλητών, εντός όλων μας. Χαράκτηκαν στο μυαλό μου οι φράσεις "η Ελλάδα γερνάει γρήγορα" και "η νέα γενιά ένα υπαρξιακό πρόβλημα".
Και στο σημείο αυτό, κοιτώντας έξω από το παράθυρο και όσο πιο μακριά γίνεται, το μάτι ξεπηδά μες στον καθάριο ορίζοντα και φτάνει ως την ήμερη θάλασσα που απλώνεται στο τελείωμα των βουνών. Το φως του ήλιου, το νιώθεις, είναι τόσο δυνατό εδώ, που δεν επιτρέπουν σε καμία κούραση, σε κανένα γήρας να παραιτηθούμε προσπαθειών, να μείνουμε πίσω.
Ένας ευοίωνος χρησμός μας αξίζει και θα 'ρθει.
