ΜΑΧΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΣΤΟ ΔΝΤ

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ως φαίνεται, το παιχνίδι χοντραίνει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –το οποίο, καθ’ όλες τις ενδείξεις, ψάχνει για νέους ρόλους στην νέα παγκόσμια χρηματοοικονομική πραγματικότητα. Το παιχνίδι σαφέστατα έχει και πολιτικό χαρακτήρα, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό μετά την εκλογή σοσιαλιστή προέδρου στην Γαλλία. Είναι δε πολύ πιθανόν αυτή η σιωπηρή πολιτική αντιπαράθεση στους κόλπους του ΔΝΤ να ξεκίνησε με την γνωστή υπόθεση του τέως γενικού διευθυντή του, Ντομινίκ Στρως-Καν, ο οποίος φιλοδοξούσε να προσανατολίσει το Ταμείο προς κατευθύνσεις λίγο αρεστές στην αμερικανική πλευρά, που είναι και ο σημαντικότερος τροφοδότης σε χρήμα του μεγάλου αυτού οργανισμού.

Είναι επίσης σαφές ότι οι εξελίξεις στο ΔΝΤ συνδέονται άμεσα και με την ευρωπαϊκή κρίση, η οποία και προκάλεσε τις παρεμβάσεις του Ταμείου στην Ευρώπη.

Γενικότερα, η σοσιαλιστική πλευρά του ΔΝΤ κατηγορεί σήμερα την αντίστοιχη φιλελεύθερη για αποτυχίες στις παρεμβάσεις του Ταμείου και για την δημιουργία κοινωνικών κρίσεων παντού όπου επενέβη. Οι αριστεροί οικονομολόγοι κατηγορούν ευθέως το ΔΝΤ για αποτυχημένες πρακτικές στην αντιμετώπιση της διεθνούς χρηματοοικονομικής κρίσης και βάλλου κατά των ηγετικών στελεχών του.

Έτσι, πριν λίγες εβδομάδες, ο Πήτερ Ντρόϊλ, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ, παραιτήθηκε κατηγορώντας το Ταμείο για «ανικανότητα», αλλά και για «καταστροφικούς διορισμούς» των επικεφαλής του –συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Κριστίν Λαγκάρντ. Οι κατηγορίες του υψηλόβαθμου οικονομολόγου, ο οποίος δεν δίστασε να δηλώσει την ντροπή του που δούλεψε στο ΔΝΤ επί 20 χρόνια, είναι πολύ σημαντικές, καθώς κάνουν λόγο για ανικανότητα του διεθνούς οργανισμού της Ουάσινγκτον στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, εφόσον καθυστέρησε πολύ να προειδοποιήσει εγκαίρως.

Στην επιστολή παραίτησής του ο Ντόϊλ –υπεύθυνος του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ που χειρίζεται τα προγράμματα διάσωσης της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας– ανέφερε ότι η καθυστέρηση του ΔΝΤ να προειδοποιήσει για το επείγον της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι «αποτυχία πρώτης γραμμής». Ο Ντόϊλ αναφέρεται επικριτικά στην διαδικασία επιλογής των επικεφαλής του Ταμείου –παλαιό σημείο τριβής μεταξύ Δύσης, που εθιμοτυπικά ορίζει τον γενικό διευθυντή, και άλλων κρατών μελών– λέγοντας ότι οι επιλογές διευθυντών δείχνουν ότι οι αποτυχίες στην εποπτεία της κρίσης γίνονται ολοένα και χειρότερες.