ΦΤΗΝΟΙ ΚΡΑΣΟΚΑΥΓΑΔΕΣ

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μια γνωστή ελληνική ρήση λέει ότι «ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται». Παραφράζοντάς την, θα λέγαμε ότι οι στρεβλώσεις και ανεπάρκειες μιας κοινωνίας στις κρίσεις αναδεικνύονται. Και από την άποψη αυτή πολλά είναι τα γεγονότα και τα περιστατικά που επιβεβαιώνουν του λόγου μας το ασφαλές. Ένα από αυτά είναι η διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ διανομέων και παραγωγών κρασιού με αφορμή την έκθεση «Διονύσεια», η οποία διοργανώνεται στο Ζάππειο στις 8, 9 και 10 Φεβρουαρίου.

Ο διοργανωτής της έκθεσης κ. Κων. Στεργίδης –που είναι ίσως από τους πρώτους δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν συστηματικά με το ελληνικό κρασί– εκδίδει την εφημερίδα «Αμπελότοποι» και διευθύνει την εταιρεία εκθέσεων «Vinetum». Πριν μερικά χρόνια, μάλιστα, είχε λανσάρει στην Αθήνα την έκθεση «Οινόραμα», που αποτελούσε σημαντικό οινικό γεγονός για τον εγχώριο κόσμο του κρασιού. Ο κ. Κ. Στεργίδης, λοιπόν, είχε την έμπνευση να προσκαλέσει στα «Διονύσεια» τους παραγωγούς ελληνικού κρασιού να δειγματίσουν τα κρασιά τους, με ταυτόχρονη δυνατότητα να πωλούν μέσα στην έκθεση.

«Φέτος», μάς είπε, «αποφασίσαμε στα Διονύσεια να επιτρέψουμε και να διευκολύνουμε την πώληση κρασιών στην έκθεση, όπως γίνεται και σε πολλές εκθέσεις στο εξωτερικό –π.χ. στο Salon des Vignerons Independants στην Γαλλία. Η ιδέα είναι να μπορέσουν οι καταναλωτές να αγοράσουν κρασιά σε «τιμές οινοποιείου», δηλαδή περίπου 20% κάτω από την προτεινόμενη λιανική τιμή. Ο τρόπος που βρήκαμε για να το κάνουμε είναι, πιστεύω, αρκετά πρωτότυπος, σε συνεργασία με το House of Wine: ο επισκέπτης επιλέγει τα κρασιά που θέλει να αγοράσει και στην συνέχεια το HoW τού τα στέλνει σπίτι του. Με άλλα λόγια, δεν γίνεται ανταλλαγή χρημάτων μέσα στην έκθεση, κάτι που τυπικά απαγορεύεται, αλλά παραγγελιοληψία, ακριβώς όπως συμβαίνει όταν κάποιος αγοράζει μία κρεβατοκάμαρα σε μία έκθεση επίπλων ή έναν πύραυλο στην Defendory».

Η πρωτοβουλία αυτή προκάλεσε την άμεση αντίδραση των καβιστών, οι οποίοι απείλησαν τους παραγωγούς με εμπάργκο στα προϊόντα τους αν αποτολμήσουν να συμμετάσχουν στην έκθεση και να κάνουν πωλήσεις. Ο πραγματικός λόγος της αντίδρασης αυτής είναι η από μέρους των καβιστών αντίληψη ότι το καταναλωτικό κοινό θα καταλάβει ποια είναι η πραγματική διαφορά τιμής μεταξύ παραγωγού και λιανεμπόρου και αυτό ενδεχομένως θα είναι αρνητικό για τις πωλήσεις και το κύρος τους. Συμπληρωματικά, οι κάβες δεν βλέπουν με καλό μάτι τις πωλήσεις κρασιού μέσω Διαδικτύου και, ως εκ τούτου, αντιδρούν σε μια νέα ανταγωνιστική πίεση.

Κατά την γνώμη μας, αυτή είναι μία λαθεμένη αντίληψη, ακόμα δε χειρότερες είναι οι απειλές. Το ελληνικό κρασί, παρά τις μεγάλες ποιοτικές προόδους που έχει πραγματοποιήσει τα τελευταία είκοσι χρόνια, σήμερα αντιμετωπίζει σοβαρή κρίση ζήτησης στο εσωτερικό. Ταυτοχρόνως, υφίσταται αφόρητα ανταγωνιστικές πιέσεις στο εξωτερικό. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πρωτοβουλία του κ.Ντίνου Στεργίδη θα έπρεπε να είναι καλοδεχούμενη από πλευράς μάρκετινγκ και επικοινωνίας. Επιτρέπει στο κοινό να έλθει πιο κοντά στο κρασί, το οποίο είναι ένα από τα σημαντικά προϊόντα της ελληνικής γης.

Στο πλαίσιο αυτό, αντί για αντεγκλήσεις και απειλές, παραγωγοί και λιανέμποροι θα έπρεπε να καταβάλουν μία σοβαρή, υπεύθυνη και έξυπνη προωθητική προσπάθεια για τα προϊόντα τους και να αναδείξουν την ποιοτική τους βελτίωση. Ο ανταγωνιστικός αντίπαλος για τους καβίστες δεν είναι ο Στεργίδης και η έκθεσή του, αλλά τα χιλιανά, τα νεοζηλανδέζικα και τα νοτιοαφρικάνικα merlot και cabernet, τα οποία στα ράφια των σουπερμάρκετ πωλούνται από 3 έως 5 ευρώ το μπουκάλι. Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για τους Έλληνες παραγωγούς, οι οποίοι παραμένουν κατακερματισμένοι και φυσικά πολύ εκτεθειμένοι στον διεθνή ανταγωνισμό.

Αυτή είναι μία οδυνηρή πραγματικότητα για το ελληνικό κρασί και η κατάσταση θα χειροτερέψει τώρα που ετοιμάζονται να μπουν στον χορό και Κινέζοι οινοπαραγωγοί. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι φτηνοί καυγάδες αποτελούν το δεντράκι που δυστυχώς για κάποιους κρύβει το δάσος.