του Γρηγόρη Τσιμογιάννη*
Πριν από την πρόσκρουση του Τιτανικού στο μοιραίο παγόβουνο, ο αστικός μύθος αναφέρει ότι η ορχήστρα έπαιζε μέχρι το τέλος. Την ευθύνη για το δυστύχημα την είχε όμως ο καπετάνιος... Στα καθ’ ημάς, οι κομματικές ορχήστρες ανέσυραν το μοναδικό ίσως σκοπό στον οποίο διακρίνονται, αυτόν της προεκλογικής και ανελέητης αντιπαράθεσης μέχρι τελικής πτώσεως. Τον ρόλο του καπετάνιου στην περίπτωση της χώρας μας τον έχει το πολιτικό σύστημα και πρώτιστο καθήκον του θα έπρεπε να έχει την αποφυγή σύγκρουσης με τα διάσπαρτα παγόβουνα που βρίσκονται μπροστά μας. Το σκαρί που λέγεται Ελλάδα πολλαπλώς καταπονημένο και τραυματισμένο, μετά από μια υπερδεκαετή οικονομική κρίση, με το πλήρωμα απελπιστικά εξουθενωμένο, και τα συστήματα ασφαλούς πλοήγησης – ισχυρή οικονομική, κοινωνική και θεσμική βάση – ατελή και σε πολλές περιπτώσεις μη λειτουργικά, να καλείται να πορευθεί εν μέσω της πανδημίας που συνεχίζει το καταστροφικό της έργο, της ενεργειακής κρίσης που θεριεύει και τους γεωπολιτικούς κινδύνους που οξύνονται. Η ποθητή εθνική πορεία μας προς ένα ασφαλές λιμάνι – ο καθένας θα έπρεπε να αντιλαμβάνεται - δεν είναι ούτε βέβαιη ούτε ανεπίστροφη. Συνεχίζουμε σε αχαρτογράφητα νερά και τις βεβαιότητες, η ιστορία μας διδάσκει, τις είχαν μόνο οι ηττημένοι.
Η παραπάνω θεώρηση μπορεί να εκληφθεί από κάποιους είτε ως ρομαντική, είτε αφελής, είτε ακόμη και εύκολος «Ισαποστακισμός». Ότι τόσο μεγάλα ζητήματα και υπαρξιακά διλήμματα δεν μπορούν να μην πυροδοτούν αντίστοιχες σφοδρές κομματικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Ότι αυτή η πάλη ιδεών, συμφερόντων και προτεραιοτήτων είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Ότι η δράση γεννά την αντίδραση και σε μια ευνομούμενη Πολιτεία δεν μπορεί παρά να επιφέρει τελικώς και τη σύνθεση. Το αριστοτελικό κοινό καλό. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα η ποιότητα και η στόχευση των κομματικών διαξιφισμών;
Ότι το «εμείς» και οι «άλλοι» αντικατοπτρίζει πραγματικές κοινωνικές και οικονομικές διαιρέσεις, προγραμματικές εναλλακτικές διαδρομές και ουσιώδεις διαφορετικές πολιτικές ενστάσεις; Ότι η σύγκρουση αφορά το περιεχόμενο της οικονομικής ανασυγκρότησης, της ενίσχυσης της παιδείας, του εθνικού συστήματος υγείας, της λειτουργίας των θεσμών και της ενδυνάμωσης της κοινωνικής συνοχής και της εθνικής ισχύος; Μια γενικευμένη άρνηση προφανώς και είναι άδικη. Είναι όμως αυτά τα θέματα η αιχμή ή επίφαση;
Παρατηρώντας τα πεδία, το ήθος και την εκφορά του πολιτικού λόγου της τελευταίας περιόδου είναι ηλίου φαεινότερο ότι η πόλωση και η μέγιστη κομματική συσπείρωση είναι τα κρίσιμα ζητούμενα. Τα μεγάλα χρησιμοποιούνται ως συγκάλυψη για τις μικρότητες που περισσεύουν. Αντί της σύγκρουσης λογικών επιχειρημάτων επιστρατεύεται η συναισθηματική ακύρωσή τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως έχουμε εισέλθει σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, που σαν την ημέρα της μαρμότας θα ξαναζήσουμε. Προκύπτουν δύο βασικά ερωτήματα: πρώτον, έχουμε την πολυτέλεια ως χώρα να χάσουμε την τελευταία ευκαιρία που μας δίνει το ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης για να γυρίσουμε σελίδα; Την ώρα που επειγόντως χρειάζεται να επιταχύνουμε, εμείς να φρενάρουμε και περί άλλων να τυρβάζουμε; Υπολογίζουν τα κομματικά επιτελεία τι πιστεύουν και τι φοβούνται επιχειρηματίες και εργαζόμενοι; Και δεύτερον, έχοντας ένα ολοένα και αυξανόμενο μέρος του εκλογικού σώματος να έχει διαρρήξει ή χαλαρώσει τους δεσμούς του με το κομματικό σύστημα, είναι σίγουρα ότι η μουσική της πόλωσης θα βρει πρόθυμο ακροατήριο όσο υπολογίζουν και κυρίως πώς θα αντιδράσει;
*σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy
