του Νίκου Ερ. Ιωάννου*
Αναφέρονται δύο αφορισμοί σχετικά με τους οδηγούς μηχανών.
Είναι θέμα χρόνου, πότε θα έχουν ατύχημα και τύχης πόσο βαρύ θα είναι.
Υπάρχει και τρίτος, λιγότερο γνωστός αλλά επαρκώς επιβεβαιωμένος. Ο συνοδηγός, κατά κανόνα, παθαίνει μεγαλύτερη ζημιά από τον οδηγό.
Ποια, όμως, είναι η σχέση με την πανδημία που μαστίζει την υφήλιο και βεβαίως τη χώρα μας;
Είναι θέμα χρόνου, πότε θα νοσήσουμε όλοι και θέμα τύχης (;) πόσο βαριά θα είναι η νόσηση. Όσον αφορά το δεύτερο υπεισέρχεται ένα στοιχείο που απ’ ότι φαίνεται προστατεύει δραστικά τον πάσχοντα και είναι ο εμβολιασμός.
Ανάλογη προστασία και τροποποίηση του παράγοντα «τύχη» του μοτοσικλετιστή είναι η καλή ένδυση, η λελογισμένη ταχύτητα και κυρίως το κράνος!
Ο λόγος που ο συνοδηγός υφίσταται μεγαλύτερη βλάβη είναι διότι είναι απαράσκευος και ανυποψίαστος τη στιγμή της πτώσης ή της σύγκρουσης.
Κατ’ αναλογίαν, χειρότερη έκβαση σε προσβολή από κορωνοϊό έχουν οι εφησυχασμένοι που μπορεί να μολυνθούν και από εμβολιασμένους του περιβάλλοντός τους οι οποίοι νοσούν ασυμπτωματικά.
Η πανδημία αργά ή γρήγορα θα τελειώσει, το πρόβλημα όμως με τον ακήρυκτο πόλεμο της ασφάλτου είναι διαχρονικό και συνεχώς επιδεινούμενο, προκαλώντας αναρίθμητες απώλειες νέων ανθρώπων και οικογενειακά δράματα. Ας μείνει τουλάχιστον ένα μήνυμα για τους εποχούμενους ....
*καρδιολόγος
