του Ηλία Καραβόλια
Τρομάζει πολλούς νοσταλγούς της επαναστατικής θεωρίας η προέλαση της εικόνας του επικοινωνιακά «καλοστημένου» προσώπου.
Κάποιοι βλέπουν το τέλος της αριστεράς και το ζενίθ της αμερικανοποίησης στην πολιτική σκηνή, δηλαδή την επικράτηση του συμβολικού και της εικόνας έναντι του Λόγου.
Ο επίδοξος λοιπόν αρχηγός λένε πολλοί ότι είναι αδειανό πουκάμισο για την Αριστερά, ότι είναι ένα καπιταλιστικό γρανάζι, κάτι σαν ψηφιακή κόπια, ενα avatar του πρωθυπουργού.
Μα, και ο πρωθυπουργός τι υποτίθεται ότι ήταν για την Δεξιά (πέρα από πολιτικός γόνος) ακριβώς πριν αναλάβει την αρχηγία της;
Δεν ήταν το πρότυπο του liberal μεταρρυθμιστή, του φιλικού για τις αγορές τεχνοκράτη, δεν ήταν «το καλύτερο βιογραφικό στη χώρα» με καλά αγγλικά, σπουδές και προσόντα;
Να είμαστε δίκαιοι: η εικόνα του προσώπου είναι αυτή που φιλοτεχνούν τα μέσα και η επικοινωνία.Περνάει σήμερα το πρότυπο του χαμογελαστού, ο ατσαλάκωτος με «ευαισθησίες» και στυλ, με τα ζώα και τα δικαιώματα στην ατζέντα του( αυτό το woke capitalism μοντέλο ηγέτη).
Το δικτυωμένο υποκείμενο «ψηφίζει»εικόνα, ύφος και αισθητική. Επιλέγει τον ριζοσπαστικό σημειωτικό και συμβολικό λόγο, όχι ξύλινες ιδεολογικές θέσεις ή προγράμματα με γενικόλογα ευχολόγια και συνθήματα.
Το μεγάλο κόμμα των social media και του internet «αγοράζει» το συμβολικό για να αποφύγει το πραγματικό.
Κανένα προγραμμα, κανένα αγωνιστικό παρελθόν φυσικά, και καμία θεωρία, κανένα δήθεν κοστολογημένο σχέδιο επικρατεί όταν η πραγματικότητα των κρίσεων του καπιταλισμού ανατρέπει τα πάντα (πχ. θυμάται κανείς την Επιτροπή Πισσαρίδη για την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της χώρας;).
Η πολιτική είναι σήμερα πρώτα εικόνα και μετά λόγος. Στο ασυνείδητο του πολίτη, το «πρόσωπο» μπορεί να δώσει νόημα και προοπτική: οι υποσχέσεις διαμεσολαβούνται από το ύφος, κακά τα ψέμματα.
Και σήμερα, το πραγματικό «σχέδιο» είναι η ευέλικτη προσαρμογή της οικονομικής και της εξωτερικής πολιτικής στα δρώμενα ενός μανιακού καπιταλισμού. Να ξέρεις δηλαδή ποια αντιστάθμιση κινδύνου ανοίγεις για την κοινωνία, για τις δουλειές των ανθρώπων, απέναντι στην κανονικότητα των κρίσεων. Και αυτό δεν είναι άγονος οικονομισμός, πλέον.
