Η έχθρα προς την Ευρώπη

του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ με τον πρόεδρο της Ρωσίας να επιχαίρουν από κοινού για την εκλογική νίκη ενός κόμματος σ’ ένα κρατίδιο της Γερμανίας. Το οποίο κόμμα έχει ως υπαρξιακό στίγμα την αντιπαλότητα, αν όχι την έχθρα με την Ενωμένη Ευρώπη. Και δεν αναφέρομαι μόνον στο πρόγραμμά του που στόχο έχει την αναστολή της πορείας προς την ενοποίηση των θεσμών και την επιστροφή στην κυριαρχία του έθνους-κράτους.

Περισσότερο ενδιαφέρον έχει η αναθεωρητική του στάση απέναντι στην ιδρυτική κατά κάποιον τρόπο συνθήκη της Ενωμένης Ευρώπης. Κοινώς τα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τις ευθύνες της ναζιστικής Γερμανίας.

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τη μεταπολεμική Γερμανία ότι δεν κατέβαλε έντιμες προσπάθειες για να αναλάβει και να αναλύσει τις ενοχές της. Πόσες κινηματογραφικές ταινίες και πόσα λογοτεχνικά έργα δεν έχουν αντιμετωπίσει το ζήτημα με θάρρος και ειλικρίνεια. Σχηματικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι μισό αιώνα μετά τις φρικαλεότητες των ναζί, η γερμανική κοινωνία τούς είχε απομονώσει στη συνείδησή της σαν μια παροξυσμική ομάδα.

Ωσπου εμφανίζεται ένα κόμμα, η AfD, για να δηλώσει στους ψηφοφόρους του ότι πρέπει να απαλλαγούν από τα ιστορικά τους συμπλέγματα, κοινώς από τις ενοχές τους για το ναζιστικό παρελθόν, και να αγκαλιάσουν τις μεγάλες στιγμές της εθνικής τους Ιστορίας. Και το κόμμα αυτό όχι μόνον πρωτεύει στις εκλογές της Σαξονίας, κρατιδίου της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αλλά εμφανίζεται να υπερσκελίζει τη δημοκρατική Κεντροδεξιά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Η ψυχανάλυση δεν απέδωσε.

Επιστροφή των παράνομων μεταναστών, διαχωρισμός στο σχολείο των μεταναστών από τους Γερμανούς μαθητές, αυστηροποίηση των αμβλώσεων, περιορισμός των οπτικοακουστικών μέσων. Μερικά από τα μέτρα του κυβερνητικού προγράμματος ενός κόμματος που χαρακτηρίζεται «ακροδεξιό», όρος που θεωρώ πως δεν επαρκεί για να περιγράψει το ευρωπαϊκό φαινόμενο.

Η γαλλική Ακροδεξιά δεν καλεί τους Γάλλους να απαλλαγούν από το σύμπλεγμα της κυβέρνησης του Βισί και όσων συνεργάστηκαν με τους ναζί στην Κατοχή. Η Μαρίν Λεπέν απάλλαξε το κόμμα της από τη σχέση με την παραστρατιωτική OAS που διατηρούσε ο πατέρας της. Και έτσι κατάφερε σήμερα όχι να εμφανίζεται ως αντίπαλος της ασθενικής Κεντροδεξιάς, αλλά ως αντικαταστάτης της, ειδικά αν έχει απέναντί της τον ακροαριστερό Μελανσόν.

Υπάρχει η αντικοινοβουλευτική Ακροδεξιά, όπως η γερμανική. Υπάρχει και η Ακροδεξιά που είναι νομιμόφρων απέναντι στη δημοκρατία, όπως η γαλλική. Κοινή συνιστώσα τους, η συμπάθεια προς την Αμερική του Τραμπ και τη Ρωσία του Πούτιν. Κοινώς, η έχθρα τους προς την Ευρώπη.