του Γιάννη Ρούντου
Η γνωριμία μας πριν από 10 χρόνια -τότε είχα την ευθύνη των Εταιρικών Υποθέσεων και Σχέσεων, της Επικοινωνίας και της Βιωσιμότητας για τον Όμιλο Interamerican- με αφορμή την υποστήριξη του αρχαιολογικού και περιβαλλοντικού πάρκου της Αρχαίας Επιδαύρου, με οδήγησε σε αυτόν τον μαγικό χώρο, στο αξιοθαύμαστο έργο που ο ίδιος έχει επιτελέσει και συνεχίζει να επιτελεί εκεί και βέβαια, με μύησε στο αφήγημα των Ασκληπιείων της αρχαιότητας.
Σήμερα πλέον, πολύ πιο κοντά του για την υπόθεση του Ασκληπιείου Επιδαύρου, ως φίλος και παραστάτης του, αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω πόσο πολύ έχει ανάγκη ο τόπος μας την ανάδειξη του εθνικού πλούτου της πολιτιστικής κληρονομιάς μας από την αρχαιότητα -και όχι μόνον- από προσωπικότητες όπως αυτή του Βασίλη Λαμπρινουδάκη.
Προς το παρόν, αξίζει να διαβάσετε την πρόσφατη παρουσίαση στο lifo.gr ενός χαρακτηριστικού πορτρέτου του. Σε πρώτο πρόσωπο η πορεία του, οι προκλήσεις που αντιμετώπισε στην αρχαιολογία, η διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο, η Νάξος, η Επίδαυρος.
