του Νίκου Ερρίκου Ιωάννου
Κάποιοι στίχοι ενέπνεαν τους μαχητές και θα συντροφεύσουν το σημερινό κείμενο.
«Μέριασε βράχε να διαβώ!
Το κύμα ανδρειωμένο,
λέει στην πέτρα του γιαλού,
θολό, μελανιασμένο» 1
Παρά την κολοβή και ναρκοθετημένη Ανεξαρτησία που επεβλήθη στον Νικητή, Κυπριακό Λαό, φαίνεται πως ο απώτερος σκοπός του εκμαυλισμού και της ύπνωσης δεν επέτυχε.
Το πνεύμα και η φλόγα εκείνων των ηρωικών ημερών, δεν έσβησαν ποτέ. Τρανή απόδειξη, είναι η καθολική, συνειδητή προσήλωση των Κυπρίων και η Τιμή που αποδίδουν στους Αθάνατους Ήρωές μας.
Έκτοτε, υπήρξαν κρίσιμες στιγμές, αγώνες και νέες εκατόμβες υπέρ Πατρίδος. Από μία άποψη, οι νέοι, πολυπληθέστεροι νεκροί του 1964 και 1974 είναι ιστορικά αδικαίωτοι, γιατί οι πλείστοι παραμένουν άγνωστοι και ανώνυμοι.
Δικαιούνται όμως να καταχωρηθούν στο Εθνικό μας υποσυνείδητο, σαν συνεχιστές των πρώτων, που δεν πρόλαβαν και αναμένουν να σημάνουν οι καμπάνες.
Οι ύπουλες παγίδες και δολοπλοκίες των χαιρέκακων τυράννων αντάμα με τους βάρβαρους Τούρκους δεν κατόρθωσαν να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία.
Στα χρόνια που πέρασαν, κυρίως το τελευταίο διαδραματίστηκαν πάρα πολλά.
Ήδη, η Κύπρος, είναι πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως παρά τα προσκόμματα από εξωτερικούς εχθρούς και εσωτερικούς υπονομευτές.
Κατά καλή σύμπτωση αυτό το εξάμηνο που ασκεί την Προεδρία εμφανίζεται μείζον απειλή για την Ευρώπη. Η μικρή Κύπρος με αστραπιαίες κινήσεις και αυτόματη αφύπνιση των προαιωνίων δεσμών με τη Μητέρα Πατρίδα Ελλάδα, απέδειξε εμπράκτως ότι είναι ζωτικό, κρίσιμο και συνάμα αξιόπιστο Ανατολικό σύνορο της Ευρώπης. Δίπλα της παρατάσσονται αυτοδικαίως πλείστες Ευρωπαϊκές χώρες. Με ασύγγνωστη καθυστέρηση (προφανώς σκόπιμη) αφυπνίσθη και η ξεδοντιασμένη γηραιά Αλβυών, ένεκα των «Κυρίαρχων βάσεων» της οποίας, η Κύπρος κατέστη στόχος, σ’ έναν πόλεμο που δεν είχε λόγο να εμπλακεί.
Το τραγελαφικόν είναι ότι, η Βρετανία κατέχει σαν απηρχαιωμένο κατάλοιπο, όχι απλώς τμήμα της Κύπρου αλλά αυτής τούτης της Ενωμένης Ευρώπης, από την οποία έχει αποχωρήσει!
Δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή να καταργηθούν οι Βρετανικές βάσεις και τότε, μετά βεβαιότητος, δεν θα βραδύνει και θα ακολουθήσει η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και η Απελευθέρωση.
Ας ακουστεί πάλι ο ποιητής
«Μέριασε βράχε να διαβώ,
του δούλου το ποδάρι,
θα σε πατήσει στο λαιμό...
εξύπνησα λιοντάρι!» 2
Για να επαληθευτεί χρειάζεται αρραγής Ενότητα και στήριξη της νόμιμης Κυβερνήσεως. Μόνον τότε θα ζωντανέψει το Πνεύμα της ΕΟΚΑ, οι αγώνες και η θυσία των Ηρώων μας θα δικαιωθούν, θα λάμψει η Ελευθερία κι η Ειρήνη.
Κι όπως τελειώνει και το ποίημα:
«Τώρα δεν απομένει στον τόπο που ’ταν το στοιχειό
κανείς παρά το κύμα
που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα» 3
1,2,3 «Ο Βράχος και το κύμα», Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1824-1879
