Edition: International | Greek

Αρχική » Ανάλυση

«Πρεσπόμαχοι», λίγος ορθολογισμός δεν βλάπτει…

Πώς γίνεται και πιο λαϊκιστής και δημαγωγός πολιτικός που ανέδειξε ίσως ποτέ ο δημόσιος βίος της χώρας,ο κατ’ εξοχήν ειδικός στο χάιδεμα των αφτιών, χάραξε στο λεγόμενο εθνικό ζήτημα μια πολιτική γραμμή με τα 2/3 της κοινωνίας εναντίον του;

Από: EBR - Δημοσίευση: Δημοσίευση: Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

μέγεθος [–] [+]
Ο άνθρωπος που συναλλασσόταν και συναλλάσσεται μόνο με το εφήμερο και το ευάκουστο προχώρησε σε μια διεθνοπολιτική επιλογή με μακροπρόθεσμες αναμφίβολα συνέπειες. Μια διεθνή Συμφωνία, η οποία έχει τεράστιο για τον ίδιο πολιτικό κόστος, πλην όμως – όπως πολλοί ειδικοί τουλάχιστον πιστεύουν- υπαγορευόταν από το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον.
Ο άνθρωπος που συναλλασσόταν και συναλλάσσεται μόνο με το εφήμερο και το ευάκουστο προχώρησε σε μια διεθνοπολιτική επιλογή με μακροπρόθεσμες αναμφίβολα συνέπειες. Μια διεθνή Συμφωνία, η οποία έχει τεράστιο για τον ίδιο πολιτικό κόστος, πλην όμως – όπως πολλοί ειδικοί τουλάχιστον πιστεύουν- υπαγορευόταν από το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ Ανάλυση

Του Θανάση Διαμαντόπουλου*

Προφανώς η πολιτική ζωή του τόπου μας δεν στερείται αντιφάσεων αυτήν την περίοδο. Ίσως μάλιστα, με την όλη μέχρι σήμερα πορεία του, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να διεκδικήσει από τον Ανδρέα Παπανδρέου τον χαρακτηρισμό «ο Μέγας Αντιφατικός», τον οποίο απέδιδε στον ιδρυτή του ΠαΣοΚ ένας δημοσιογράφος της παλιάς «Ελευθεροτυπίας». Πράγματι.

Ο πιο λαϊκιστής και δημαγωγός πολιτικός που ανέδειξε ίσως ποτέ ο δημόσιος βίος της χώρας, ο κατ’ εξοχήν ειδικός στο χάιδεμα των αφτιών, που έσπευδε να υπερθεματίσει και στην πιο παράλογη αξίωση εφόσον αυτή διέθετε ισχυρό λαϊκό έρεισμα, χάραξε στο λεγόμενο εθνικό ζήτημα μια πολιτική γραμμή με τα 2/3 της κοινωνίας εναντίον του.

Ο άνθρωπος που συναλλασσόταν και συναλλάσσεται μόνο με το εφήμερο και το ευάκουστο προχώρησε σε μια διεθνοπολιτική επιλογή με μακροπρόθεσμες αναμφίβολα συνέπειες. Μια διεθνή Συμφωνία, η οποία έχει τεράστιο για τον ίδιο πολιτικό κόστος, πλην όμως – όπως πολλοί ειδικοί τουλάχιστον πιστεύουν- υπαγορευόταν από το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον.

Αυτός που οδήγησε το ριζοσπαστικό κίνημα αλλαγής του οποίου ηγείτο, σε μια ακραία κίνηση πολιτικής συναλλαγής και καιροσκοπισμού- κίνηση ικανή να του διασφαλίσει Νόμπελ, όχι ειρήνης, αλλά εφόσον υπήρχε, πολιτικού τυχοδιωκτισμού – επιλέγοντας ως συγκυβερνήτη τον εκφραστή του πιο χυδαίου και ψεκασμένου λόγου που έχει ποτέ αρθρωθεί στον εθνικό δημόσιο βίο, αποκήρυξε και συμμαχίες και καιροσκοπισμούς και τη μέχρι σήμερα διαδρομή του.

Αυτός, δε, που δημιούργησε παρακρατικό και παραδικαστικό μηχανισμό για δίωξη των πολιτικών του αντιπάλων – ή έστω για δημιουργία εις βάρος τους εντυπώσεων –δρομολόγησε μια κίνηση, η «βελτιστοποίηση» των συνεπειών της οποίας θα προϋπέθετε την ευρύτερη δυνατή εθνική συνεννόηση.

Δικαιολογούν όμως άραγε αυτές οι αντιφάσεις τη στάση των «πρεσπομάχων»;

Οι περισσότεροι και οι πιο σοβαροί από αυτούς – δεν αναφέρομαι σε όσους, μετατρέποντας την εξωτερική πολιτική σε σύνθημα, αυτιστικά αναπαράγουν το «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», αναδεικνύουν κάποιες «ατέλειες» της Συμφωνίας. Ή κάποιες ατέλειες συνταγματικές προσαρμογές της έως χθες ακατανόμαστης γείτονος.

Μήπως όμως όλοι αυτοί βλέποντας το δένδρο χάνουν το δάσος; Μήπως εστιάζουν στη μικρή εικόνα και αδιαφορούν για τη μεγάλη; Ειδικότερα:

Σε ένα θέμα στις συμβολικές διαστάσεις του οποίου έχουν εδώ και δεκαετίες επενδυθεί οι ευαισθησίες των δύο εμπλεκόμενων λαών… Σε ένα ιστορικό πρόβλημα, οι ρίζες του οποίου πάνε πάνω από έναν αιώνα πίσω… θα μπορούσε να βρεθεί λύση που να μην προσβάλλει το συμβολικό συνειδησιακό «οπλοστάσιο», ίσως και το ιστορικό ασυνείδητο, τμημάτων και των δύο λαών;

Και θα ήταν άραγε προς όφελος μας η διατήρηση της προηγούμενης κατάστασης; Μήπως λοιπόν μια στατική – ή επί χάρτου μόνον- ανάλυση της κατάστασης τελικά υποβαθμίζει τη θετική διεθνοπολιτική δυναμική της προσέγγισης των δύο κρατών, η οποία μεσοπρόθεσμα, εφόσον δεν υπάρξουν από καμία πλευρά παλινωδίες, μπορεί να γίνει προσέγγιση των δύο λαών;

Επιπροσθέτως, που θα οδηγούσε η απώλεια του ευνοϊκού για την επίλυση του θέματος momentum;
Δεν θα έφερνε στα βόρεια σύνορά μας, αντί των δυτικών θεσμών και δυνάμεων, την πουτινική Ρωσία, με τις διαχρονικές βλέψεις της στην περιοχή; Δεν θα παρείχε παρεμβατικές δυνατότητες στην Τουρκία του Ερντογάν;

Δεν θα αύξανε τον κίνδυνο διάλυσης ενός για πολλούς λόγους, ιδανικού για εμάς βόρειου γείτονα, εύκολα μετατρέψιμου σε πολιτικό και οικονομικό σύμμαχο της χώρας μας. Και μια ενδεχόμενη διάλυση του κράτους αυτού δεν θα παρείχε ζωτικό χώρο σε περιφερειακές δυνάμεις φύσει «αιγαιοστρεφείς» και πολύ πιο επικίνδυνες για την ασφάλεια και τα συμφέροντά μας;

Για να μη θυμηθούμε τι «κέρδισε» η χώρα μας όλες τις φορές της ιστορίας της, κατά τις οποίες αποξενώθηκε από τους ισχυρούς δυτικούς συμμάχους της.

Συγκεφαλαιώνοντας θα έκανα μια έκκληση στους πρεσπομάχους οι οποίοι , ευλόγως, για λόγους πολιτικούς αλλά και αισθητικούς, απεχθάνονται τον σημερινό πρωθυπουργό.

Μήπως δεν θα ήταν σκόπιμο να λησμονείται ότι και ένα χαλασμένο ρολόι κάποιες στιγμές του 24ώρου δείχνει τη σωστή ώρα; Και μήπως οι φορείς του ορθολογισμού δεν θα έπρεπε τη συγκεκριμένη στιγμή να αρνούνται την αλήθεια ενός τέτοιου ρολογιού; (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να πεταχτεί στα σκουπίδια, διότι, εκτός των άλλων, μολύνει και το περιβάλλον..)

* Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης 

Ευρώπη

Η Επιτροπή ξεκινά διάλογο για μια αποτελεσματικότερη διαδικασία λήψης αποφάσεων στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής της ΕΕ

Χθες, η Επιτροπή ξεκίνησε μια συζήτηση με θέμα το πώς μπορεί να καταστεί αποτελεσματικότερη η διαδικασία λήψης αποφάσεων σε επίπεδο ΕΕ στον κοινωνικό τομέα

Οικονομία

Μια Ανορθόδοξη Οικονομία

"Δεν με ενδιαφέρει φίλε πόσο αυξάνεται το ΑΕΠ", μου είπε πρόσφατα ένας συμπολίτης μας εξηγώντας ότι αυτός πολύ απλά δεν βλέπει να αυξάνεται το εισόδημα του ούτε καν οριακά

Γνώμη

Πως η χούντα οικειοποιήθηκε το βασιλικό διάταγμα της 20ης Απρίλιου 1967;

Από: Athanase Papandropoulos

Ο έγκριτος νομικός Γιώργος Κ. Στεφανάκης, στο τελευταίο βιβλίο του «Αποστασίας Ανατολή» (Εκδόσεις Σιδέρη) αποκαλύπτει πως οι συνταγματάρχες, για να επιβάλλουν την επταετή δικτατορία τους, αξιοποίησαν Βασιλικό Διάταγμα της 20ης Απριλίου 1967

EURACTIV.com - Feeds

Περιοδικό

Ηλεκτρονική Έκδοση Τρέχοντος Τεύχους: 1/2019 2019

Τρέχον Τεύχος

1/2019 2019

Δείτε τα παλαιά τεύχη
Συνδρομή
Διαφημιστείτε
Ηλεκτρονική Έκδοση

All contents © Copyright Copyright EMG Strategic Consulting Ltd. 1997-2019. All Rights Reserved   |   Αρχική Σελίδα  |   Disclaimer  |   Website by Theratron :)