της Αλεξάνδρας Παπαϊσιδώρου
Φόβος. Δόλος. Ανακίνηση. Παθολογία. Αναζήτηση. Χοϊκότητα. Κυνισμός. Λήθαργος. Αταξία. Μένος. Άγος. Οι λέξεις, τα σύμβολα νοήματος έμειναν μόνα και αυτά... ποια τα φωνήματα που απέμειναν να τα ενώσουν; Είναι κανείς μας πια εδώ να τα κρατήσει; Δεν υπάρχει σχήμα να τις σώσει, απεναντίας τα σχήματα έγιναν κλειστές τεθλασμένες γραμμές – οι σχέσεις, οι ιδεολογίες, τα πολιτικά έκγονα, οι εντυπώσεις, οι ρητορικές, η συνέχεια.
Ποια επαγωγή, παραγωγή, συμμετρία τώρα απομένει να τα σώσει; Η φυσική τους υπόσταση συντρίφτηκε κι’ αυτή, κορέστηκε, αδυνάτισε και αλλοτριώθηκε μπροστά στην έλλειψη κάθε ακουστικής ή οπτικής παράστασης που ομοιάζει, όχι δεν ομοιάζει πια, ταυτίζεται με το κενό. Τα φωνήματα έγιναν α-φωνήματα μέσα από τα σπίτια. Σπίτια σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο ή παραλληλόγραμμο εγγεγραμμένο σε κύκλο; (Δεν) σε καταλαβαίνει πια αλλιώς το κοινωνικό σύνολο. Σε ποια γλώσσα θα το ικανοποιήσεις τώρα; Ομοειδή αντικείμενα το σύνολο της κοινωνίας. Θριαμβική πολιτική του πλήθους των αντικειμένων σε όρους σαφήνειας του πρακτικού βίου χαραγμένου σε ένα αμετακίνητο περίγραμμα.
Και οι λέξεις συνεχίζουν, μόνες...
Αθιβολή. Δειλία. Πλάτος. Το οριστέον. Το ορίζον. Αναδίφηση. Υπόθεση. Διασάλευση. Απαίτηση. Έρεβος. Ακηδία. Ανυπαρξία. Ασχήμια. Να μην μπουν ειδικοί προσδιρισμοί, ούτε στίξη, ούτε η τέχνη του λογισμού, δε χωρά κανείς στη ζωή των συναρτήσεων όπου το κατηγόρημα δεν αποδίνεται στα υποκείμενα αλλά επιβάλλεται. Το κατηγόρημα του σχήματος φέρει τις μεταβλητές εδώ. Οι μεταβλητές δεν έχουν όνομα. Έχουν όμως δύναμη να παίρνουν όποιο όνομα τους δοθεί. Και αν στο όνομα της μεταβλητής x δώσω την ελπίδα αλλαγμένη για το αύριο, η προτασιακή συνάρτηση μήπως βρει τη λογική της, ψευδή ή αληθή;
Πρέπει να αποφασίσουμε...
