Η Αξιοποίηση του Ελληνικού

του Στράτη Ε. Στρατήγη*

Φοβάμαι ότι θα δούμε πάλι το σήριαλ των δημοτικών αρχόντων των όμορων του αεροδρομίου δήμων, πολιτικά υποκινούμενων, να ξεσηκώνουν τον λαό τους και να προσπαθούν να την ματαιώσουν, επιμένοντας στην μετατροπή του συνόλου των περίπου 5.500 στρεμμάτων σε πάρκο, για να επεκτείνουν μελλοντικά τους οικισμούς τους σε τμήματά του. Μέχρι σήμερα το κατάφεραν αρκετές φορές.

H πρώτη φορά ήταν επί ΠΑΣΟΚ, την εποχή Σημίτη, πριν από 13 χρόνια!

Τον Ιανουάριο του 1999, ο υπογράφων ως Πρόεδρος και ο κ. Μπακούρης ως Διευθύνων Σύμβουλος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων, είχαμε προτείνει στον Πρωθυπουργό και την Διυπουργική των Ολυμπιακών Αγώνων (σύμφωνα και με μια παλιά πρόταση του καθ. Σπράου), την κατασκευή εκεί του Ολυμπιακού Χωριού από ιδιώτες κατασκευαστές. Σύμφωνα με τους τότε χρηματοοικονομικούς μας συμβούλους, η κατασκευή θα ήταν δυνατή με πλήρη αυτοχρηματοδότηση, ενώ η προτεινόμενη τότε θέση του στους Θρακομακεδόνες, μια αγροτική περιοχή χωρίς δίκτυα κοινοχρήστων, ήταν οικονομικά ασύμφορη. Είχε συμφωνήσει και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η δε τότε αρμόδια Υπουργός Πολιτισμού κυρία Παπαζώη, όχι μόνο συμφωνούσε, αλλά και υπερθεμάτιζε.

Η πρόταση δεν έγινε δεκτή από το Μαξίμου γιατί, όπως τουλάχιστον ανεπισήμως διέρρευσε, θα υπήρχε πολιτικό κόστος από τις αντιδράσεις των Δήμων. Δεν επετεύχθησαν κατά την γνώμη μου λόγω αυτού, τέσσερεις σημαντικοί στόχοι της οργάνωσης των Αγώνων του 2004 και της μεταολυμπιακής Αθήνας.

- Θα είχε πρώτα αυτοχρηματοδοτηθεί το μεγαλύτερο ολυμπιακό έργο, με ένα έσοδο για το Δημόσιο της τάξεως τότε του 1δις Δολλαρίων, που θα υπερεπαρκούσε και για την διαμόρφωση της υπόλοιπης έκτασης σε χώρο άθλησης και αναψυχής.
- Θα είχε δεύτερον αποφευχθεί η τεράστια δαπάνη του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) για το Ολυμπιακό Χωριό, στους Θρακομακεδόνες με, όπως αποδείχθηκε, μηδαμινή επανείσπραξη.
-Θα είχε μείνει άκτιστο και πράσινο το κομμάτι αυτό της ταλαίπωρης Αττικής γης που συγκέντρωνε και καθάριζε τότε το νέφος.
-Θα είχαν ωφεληθεί και άλλοι δήμοι του Κέντρου και της Δυτικής Αττικής με την δημιουργία μικρών πάρκων, όπως είχαμε προτείνει στην Κυβέρνηση, με τα χρήματα που θα είχαν εξοικονομηθεί..

Η απαίτηση των όμορων του Ελληνικού Δήμων, για την διατήρηση της πιο ακριβής γης της Αττικής, ως πάρκου, χωρίς άλλη προσοδοφόρα εκμετάλλευση από το Κράτος, μόνο ως ανόητη και παράλογη, αν όχι και υποκρύπτουσα τοπικά οικονομικά συμφέροντα, μπορεί να χαρακτηρισθεί. Οι δήμοι αυτοί είναι ίσως οι πιο προνομιούχοι των παραθαλάσσιων δήμων του λεκανοπεδίου. Έχουν άφθονο πράσινο, υψηλή ποιότητα ζωής, εύκολη πρόσβαση στην θάλασσα, που είναι και πηγή καθαρού αέρα.

Σήμερα μόνο η προτεινόμενη υψηλών προδιαγραφών τουριστική αξιοποίηση από την «Ελληνικό Α.Ε.» με την παραχώρηση της έκτασης σε συνδυασμό με την Ολυμπιακή Μαρίνα με νησίδες πρασίνου και ενδεχομένως διατήρηση ενός μικρού αεροδιαδρόμου για ιδιωτικά αεροπλάνα, είναι κατά την γνώμη μου δυνατή και με άμεσα οικονομικά οφέλη όχι μόνο για το Κράτος, αλλά και για τους κατοίκους της περιοχής.

Είμαι περίεργος να δω αν η Κυβέρνηση που θα προκύψει από της επερχόμενες εκλογές θα αγνοήσει το συντεχνιακό ή τοπικό πολιτικό κόστος και θα στηρίξει την γρήγορη και διαφανή αξιοποίηση του πιο πολύτιμου οικοπέδου της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.

Επί τη ευκαιρία, εξανίσταμαι κάθε φορά που ακούω για «το άγος των Ολυμπιακών Αγώνων» σε σχέση με την σημερινή οικονομική μας κατάσταση. Η Ελλάδα δεν έπεσε έξω γιατί ξοδέψαμε (κάκιστα λόγω πολιτικών παρεμβάσεων) 3 δις ευρώ περισσότερα από τα 6 που θα έπρεπε να μας είχαν κοστίσει. Και εν πάση περιπτώσει είδαμε για τελευταία φορά επαινετικά πρωτοσέλιδα στον διεθνή τύπο μετά από τον Αλβανικό έπος του ‘40 και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974. Οργανώσαμε ωραίους αγώνες και μια λαμπερή γιορτή για τον παγκόσμιο αθλητισμό και μας θαύμασαν όλοι. Άλλο αν εμείς δεν καταφέραμε να μαζέψουμε μετά, «ούτε τα πιάτα».

Υ.Γ.: Διάβασα στο πρόσφατο άρθρο του τ. Υπουργού κ. Μποκοβού στην παρούσα στήλη ότι συμφωνεί και αυτός, με την πολιτική εμπειρία που έχει, στην κατάργηση ή αποδυνάμωση του σταυρού προτίμησης με την καθιέρωση ενός νέου μεικτού εκλογικού συστήματος μονοεδρικών και λίστας ανά μεγάλη περιφέρεια. Ανησυχεί όμως εύλογα για την παντοδυναμία, την οποία θα αποκτήσουν οι αρχηγοί των κομμάτων, με αυθαίρετες επιλογές υποψηφίων στα ψηφοδέλτια. Η αλλαγή αυτή του εκλογικού συστήματος δεν μπορεί να γίνει, χωρίς τη σύγχρονο ψήφιση ενός νόμου, περί οργάνωσης των κομμάτων. Θα χρειασθεί μία υποχρεωτική διάταξη, όπως στο άρθρο 17 του γερμανικού σχετικού Νόμου, που υποχρεώνει τα κόμματα να διεξάγουν προκριματικές εσωκομματικές μυστικές ψηφοφορίες αρμόδιων κομματικών οργάνων των καταστατικών των, για την επιλογή υποψηφίων στις βουλευτικές εκλογές, όπως επεσήμανα σε πρόσφατο άρθρο μου.

Η υποχρέωση αυτή εξ’ άλλου συμπληρώνει την επιταγή του άρθρου 29 παρ. 1 του Συντάγματος, που απαιτεί η οργάνωση των κομμάτων να είναι και αυτή δημοκρατική ανάλογη προς το πολίτευμά μας:. «η οργάνωση και η δράση (των Κομμάτων) οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος».

* Δικηγόρου Δ.Ν.