του Διονύση Γουσέτη*
Έπρεπε να τρέξει νερό στ’ αυλάκι της τηλεκπαίδευσης ώστε να αναδειχτούν σε όλη τους τη γελοιότητα οι «αγώνες» της ΟΛΜΕ εναντίον της «κάμερας στην τάξη», εναντίον της «διαρροής προσωπικών δεδομένων», εναντίον της «επάρκειας των ηλεκτρονικών συστημάτων», εναντίον της εντιμότητας της υπουργού. Στην πραγματικότητα εναντίον της de facto αξιολόγησης. Αποδείχτηκε ότι η τηλεκπαίδευση λειτουργεί πιο άνετα από το αναμενόμενο, χάρη σε αρκετούς εκπαιδευτικούς που αγνόησαν αυτούς τους «αγώνες».
Αρκετοί ήσαν επίσης οι εκπαιδευτικοί που αγνόησαν το πλήθος πιέσεων και εκβιασμών να μην ψηφίσουν εκπροσώπους για τα υπηρεσιακά συμβούλια. Η ψηφοφορία ορίστηκε ηλεκτρονική, για το Σάββατο 7/11. Έτσι όμως, στερούσε δυο συνδικαλιστικά «κεκτημένα». Πρώτον, μια μέρα λούφας. Δεύτερον, τον έλεγχο των ψήφων, αφού η ηλεκτρονική ψηφοφορία διευκολύνει τους μη «στρατευμένους» να ψηφίσουν. Το ότι η ηλεκτρονική ψηφοφορία επιβαλλόταν λόγω κορονοϊού, δεν απασχόλησε καθόλου τους καθοδηγητές της ΟΛΜΕ. Γι’ αυτό αντέδρασαν με κάθε τρόπο. Προσέφυγαν στο ΣτΕ. Επιχείρησαν να αποσύρουν τους υποψηφίους τους, αλλά τα ψηφοδέλτια είχαν καταρτιστεί. Εκβίασαν τους ψηφοφόρους. Τελικά κήρυξαν αποχή.
Παρ’ όλα αυτά τα εμπόδια, βρέθηκε ένα 8% των εκπαιδευτικών που ψήφισαν. Και βέβαια, αφού δεν συμμορφώθηκαν στην γραμμή αποχής, κατά μείζονα λόγο δεν θα ψήφισαν αυτούς που θα υπεδείκνυαν οι καθοδηγητές. Έτσι, ενώ το 8% φαίνεται σαν ήττα της υπουργού, είναι ήττα των καθοδηγητών, που παύουν να ελέγχουν τους εκπροσώπους στα υπηρεσιακά συμβούλια. Γι’ αυτό ζήτησαν με πρωτοφανή κυνισμό τα ονόματα των εκπαιδευτικών που τόλμησαν να ψηφίσουν, ώστε να τους παραδώσουν «στη χλεύη του κλάδου» και να τους καταδικάσουν με στημένες πλειοψηφίες «στρατευμένων».
Η αποχή λοιπόν απεδείχθη μπούμεραγκ για μια φορά ακόμη σε αυτούς που την κραδαίνουν ως όπλο. Το ίδιο είχε γίνει στην ψηφοφορία για Συμβούλια Ιδρυμάτων ΑΕΙ του νόμου Διαμαντοπούλου: η αποχή της Αριστεράς είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό αριστερών συμβούλων. Για να «διορθωθεί» αυτό έπρεπε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει τα Συμβούλια. Για να μην αναφερθώ στις ολέθριες συνέπειες της αποχής του ΚΚΕ από τις βουλευτικές εκλογές του 1946. Συμπέρασμα: όπου και όποτε επικρατούν ακραίες λογικές και συμπεριφορές, όπως η αποχή, έπονται δεινά που πρώτα και κύρια θίγουν τους εμπνευστές τους.
*αρθρογράφος στην εφημερίδα Καθημερινή
